Ντέβι

Κάθε φορά που μοιράζουμε τα γεύματα μας κυριεύει η συγκίνηση. Μερικοί από εμάς κλαίμε ή αισθανόμαστε βαθιά συγκινημένοι. Αυτό που έχουμε συνειδητοποιήσει τώρα, είναι ότι αυτό είναι το αίσθημα της «ατμάμπαβα» (ένα βαθύ συναίσθημα ενότητας με όλους). Αυτό συμβαίνει όταν το «άναχατ» (το τσάκρα της καρδιάς) ανοίγει πλήρως και η μπάκτι ρέει, και είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να νιώσει κανείς στον Θεό. Όλοι μας είχαμε το ίδιο συναίσθημα σε ένα ή άλλο επίπεδο. Όταν οι άστεγοι παραλαμβάνουν το πακέτο τους και εκφράζουν την ειλικρινή τους ευγνωμοσύνη λέγοντας «ευχαριστώ», τους λέμε κι εμείς «ευχαριστώ» γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι βοηθώντας τους, βοηθάμε πραγματικά τον εαυτό μας στην προσωπική μας εξέλιξη. Δεν πρόκειται για διανοητική αποκάλυψη, αλλά για ένα βαθύ συναίσθημα που έχουμε από την καρδιά. Αυτή η αίσθηση της «ατμάμπαβα» του να βλέπεις τον Θεό σε όλα τα όντα, υπαγορεύει πώς γίνεται η προσφορά φαγητού στους άστεγους. Δίνεται σχολαστική φροντίδα και αγάπη στη συμμετοχή των γευμάτων, στον τρόπο διανομής τους και στη στάση που νιώθουμε ότι «Πρόκειται να ταΐσω τον Θεό τον ίδιο» και αυτό κάνει την ομάδα να συνειδητοποιήσει ότι όλα πρέπει να οργανωθούν τέλεια και όμορφα. Ο σκοπός πίσω από αυτή τη χειρονομία πρέπει να είναι η αγάπη.